Er det nå det skjer?
1.sundag i adventstida 2020 - Lukas 4,16-22

Er det nå det skjer?

Publisert 30. November 2020
Wow! Ein profeti realisert. Lengsler oppfylt. Nådeår frå Herren. Er det nå det skjer? Det me drøymer om og lengtar etter. Her? Med oss?

Alle auge er festa på Jesus. Vandrepredikanten som nettopp har starta opp gjerninga si. Han har kome til heimbyen. På sabbaten. I synagogen. Profetordet er lese. Bokrullen rulla i hop og levert tilbake i trygg varetekt.  Folk har augene festa på Jesus, der han har sett seg.  Kva kjem nå? 

Forventning i Nasaret
Eit lada øyeblikk! Av forventning.  Og snart er øyeblikket metta av forundring.  For det han sa, var: «I dag vart dette skriftordet oppfylt medan de høyrde på.»

Wow!  Ein profeti realisert.  Lengsler oppfylt. Nådeår frå Herren.  Er det nå det skjer? Det me drøymer om og lengtar etter. Her?  Med oss? Du?

Det virka som dei likte det dei høyrde og han som sa det.  Skriftord skal jo verta oppfylte.  Gudsordet er jo meir enn håndskrift på eit pergament?  Eller trykksverte i ei bok.  Gudsordet er ikkje bokstavar, men ei hending.  Guds tale og Guds handling høyrer i hop.  Profetord peikar på hendingar som skal koma, på noko som skal skje.

Og det som skal skje, er dei største tinga, evangelium – godt nytt - for fattige, fridom for fangar og undertrykte, syn til blinde, eit nådeår frå Herren.  Det er litt av ein visjon!  Programtale de lux for ei gjerning!  Men aller mest meldinga om at det er nå det skjer. At profeti vert evangelium. At det gamle vert nytt. At lengsler vert oppfylte.  Idag.

Programord for kyrkjeåret
Me startar eit nytt kyrkjeår med desse orda.  Slik vert dei programord for kyrkja sitt neste år.  Om Jesus og det han gjer midt i våre dagar.  Skriftordet skal oppfyllast på nytt.  Gud vil handla, slik ordet hans uttrykkjer det.  Wow!  Nå!  Her!  Med oss!

Så det er mildt sagt fortærande at me ikkje kan fylla dette huset fritt og ropa: Kom til advent i kyrkja, alle som vil.  Men me deppar ikkje. Me finn god meining i å ta vår del av ansvaret for liv og helse og bører me må løfta i lag for tida. Og har eit godt alternativ.

Advent i kyrkja i år
For familiar vert det digital adventskalendar frå kyrkjene i Time.  Ei luke for kvar dag.  Opna og gled dykk. 

Frå presten i Brynekyrkja kjem det to korte AdventsGodtNytt i veka framover.  Ein med sundagstankar sundag kl.11.  Ein med kveldstankar onsdag kl.21.  I dei kjem eg til å ha med musikalske gjester.  Tenna adventslysa og dela tankar om akkursat desse orda som Jesus gjorde til program og visjon, både for det han skulle gjera og for det som kyrkja og dei som trur på han i dag, skal vera.  Tenna forventning og lys i mørke.  Gledesbudskap for fattige. Fridom for fangar.  Syn til blinde. Frigjering for undertrykte.  Nådeår frå Herren og nådeord frå Jesus.

Kvifor dette og slik?
Kvifor driv me på med dette?  Hentar inspirasjon frå gamle ord i nye tider? Tek kyrkjerommet ut på skjermen sine flater?  Fornyar orda og musikken i den kjente gudstenesteordninga?  Går laus på ein ny runde med advent og faste bibeltekstar og tema til kvar sundag og høgtid. Har ei eiga tid i tida som me kallar kyrkjeåret?

Eg kunne ha sagt at det er stor verdi å leva midt i punkta der tradisjon og fornying møter kvarandre, at me visst er laga for å kvila i det kjente, i gode vanar.  Og røskast opp av det nye, ukjente. Til og med med ny musikk til gamle ord.

Chronos og kairos
Men eg skal sei det på ein litt annan måte med å fortelja at det er to ord for tid i Nytestamentet, og to måtar å leva i tida på.  Det eine ordet er Chronos, etter den greske guden som åt opp ungane sine.  Chronos er tida som styrer klokka og kalendrar og arbeidstid og fristar.  Det er tida som går, og som gjer at me bekymrar oss for det me skal rekka, og sørgjer over at tida gjekk så fort, og gjerne frå meg.  På godt og gale går chronos langs tidsaksen og hukar av kva eg fekk med meg og gjekk glipp av. Og gjer me denne formen for tid til gud i livet, så kan me forstå at det er ein gud som et opp ungane sine.

Den andre tida er Kairos.  Den fylte tida. Den gyldne. Tida som plutseleg er inne.  Tida som ikkje går, men som kjem.  Gyldne øyeblikk, på verda sitt språk.  Evigheten sitt nå, på trua sitt språk.

Gud si tid inn i vår tid
Me skal tenkja kyrkjeåret og det som skjer i kyrkja når me feirer gudsteneste som kairos-tid.  Som i dag då skriftordet vert oppfylt.  Wow!  Det gamle og kjente får ikkje verta død kapital, stivna vane. Det er ord med liv. Ord som angår. Ord som trengjer seg på. Oppfylt!  Frelsaren er her! Evangeliet er nå! 

Slik vart det eit dirrande øyeblikk i Nasaret.  Ei kairos-tid. Og det er her kvar gudsteneste står og dirrar med ein nerve som me aldri må stengja ute eller lukka inne, verken med stivna vanar eller med så mykje nytt at folk vert forvirra og usikre.

Frå advent går kyrkjeåret i ring.  3 ringar.  Mens chronos legg sine nye årstal og grånar hår og rullar omtrent som før eller tek oss inn i ei uverkeleg unntakstid til vaksine får oss tilbake til normalen, er den tida som fører oss og andre frå A til B til C, så er kyrkjeåret eit kairos med trua og håpet sin ABC.  I mine tider kjem Guds tid.  Med mine fylte hender, vert eg lagt i Gud si hånd.  I mine travle steg, set Jesus sine fotspor.  Skriftord vert oppfylt.  Gudshendingar skjer.  Wow!  Nå!  Her!  Med oss!

Det er nå det skjer
Det er ikkje utan grunn at halve kyrkjeåret er Jesusfestar med lang innledning og forventning – som i advent.  Det er han me fremdeles skal festa augene på og venta på.  Han er i alle punkt på den kronologiske tidsaksen.  Han kjem heile tida med kairosfylt tid. Gudstenestar i kyrkjeåret er skriftordet oppfylt her og nå.  Jesu nærvær. Nåde og frigjering.  Evangelieforteljingane i framhald. Kairos i chronos. Wow!  Nå!  Her!  Til oss!

Advent betyr:  Han kjem. 
Og nå ber me: Kom til oss nå, Jesus. Kom med di tid i våre tider.  Kom med lys i mørke.  Hjelp oss å spreia lyset overalt.

Arkiv alle preiker
Kven er han?
Kristi openberringsdag 2021 - Lukas 2,40-52
Kven er han?
Foreldre tok han med til religiøse høgtider. Slikt kan setja djupe spor. Foreldre som tek ungar med der det kan skje. Tommel opp for trusopplæring. Men i dette tilfellet...
LES MEIR Publisert: 04. Januar 2021
Lyset i mørkret
Juledag 2020 - Johannes 1,1-14
Lyset i mørkret
Spør me: Kvifor Gud? Kvifor grip du ikkje inn og ryddar opp i alt elendig og vondt? Jesu føderom svarar: Det er bare kjærleiken som kan gje varig endring og fred. Bare lyset som overvinn mørkret.
LES MEIR Publisert: 26. Desember 2020
Kor er du, Gud?
Tekstmeditasjon på kveldsbøn i temaserie om tidebøn. Jesaja 57,14-16
Kor er du, Gud?
Eg trur ikkje at Gud er lenger og lenger vekke dess vondare me har det. Han er nærast i smerten. I natta. Gud bur i det knuste hjarta.
LES MEIR Publisert: 23. November 2020
Intet er vårt, alt er ditt
23.sundag i treeiningstida 2020 - Markus 10,28-31
Intet er vårt, alt er ditt
Det er mest uverdig å snu blikket mot oss sjølv og spørja med snev av angst i brystet «Kva med oss?» Det relevante spørsmålet nå er «Kva med alt vårt?»
LES MEIR Publisert: 09. November 2020
Det beste i vente
Time kyrkje - Allehelgen 2020 - Matteus 5,1-12
Det beste i vente
Himmelsalmar og folketonar høyrer i hop i Norge. Det var slik folketonen fekk kraft og vart bevart for ettertida. Sang om himmelen i Norge er ofte mollstemt. Inderleg....
LES MEIR Publisert: 02. November 2020
OM PRESTEN SI VERD...
Med ujamne mellomrom blir preiker i gudstenesta lagt ut på denne sida.

Det forkynte gudsordet har størst kraft og relevans når det er ferskvare i kyrkjefellesskapet.

Men om enkeltpersonar og grupper i kyrkjelyden vil reflektera eller samtala om tekst og preike i ettertid, så kan det vera til hjelp for å leva med Gud i kyrkjeåret sin rytme.

- Stein Ødegård

- DEN OPNE FAMNS KYRKJE

Ei kyrkje for gode relasjonar, raus i sitt mangfald, tydeleg i si retning
Powered by Cornerstone